Dzwon nie bije nikomu

Zbiór opowiadań Charlesa Bukowskiego, które pokazują pełnię jego literackiego temperamentu – bezkompromisowego, ironicznego, chwilami ekshibicjonistycznego. Autor zabiera nas w świat barów, sypialni, torów wyścigowych i ludzkich obsesji. Pisze o miłości, seksie i samotności, mieszając patos z farsą, prawdę z fantazją. To Bukowski w najlepszej formie – prowokujący, bezlitosny i zarazem zaskakująco ludzki. „Dzwon nie bije nikomu” to zbiór opowiadań publikowanych w prasie w latach 1948−1985, głównie w autorskiej rubryce Bukowskiego „Zapiski starego świntucha”. Ukazują one szeroką gamę umiejętności autora, który próbuje sił w rozmaitych gatunkach: science fiction, parodii westernów, opowieści o dżokejach i futbolistach. W charakterystyczny sposób wybiera epizody ze swojego życia i przetwarza je, wzbogacając rzeczywistość wymyślonymi elementami fabuły, nadaje swojej egzystencji strukturę mitu. Oczywiście Bukowski nie byłby sobą, gdyby w tych opowieściach zabrakło kobiet i seksu. Ich bohater, alter ego autora, zanurza się w kotle miłości, namiętności i cielesności, starając się znaleźć w romantycznym uczuciu lekarstwo na demony, które poddają go próbie. Drwi jednak zarazem z mężczyzn i pokazuje absurdalność kompleksu romantycznej miłości. Mieszając patos z farsą i tragedią, wystawia na pośmiewisko cały wachlarz obrazów rewolucji seksualnej: salony masażu, sklepy dla dorosłych, starsze kobiety podrywające młodych mężczyzn. Jak czytamy we wstępie do amerykańskiego wydania: „Bukowski rozwinął własny precyzyjnie modulowany «język», by portretować świat, w którym zbawcza potęga miłości była stale zagrożona”.