Game over

Czasem trzeba wrócić do miejsca, z którego uciekło się przed laty, żeby zrozumieć, dlaczego pewnych wspomnień nie da się zostawić za sobą. Tadeusz wraca do Niedorzecza na pogrzeb Piotrka, przyjaciela, z którym od finału Mundialu ’98 dzielił niemal wszystko. Wraz z nim wraca do pokoju z żółtą tapetą, plakatów z „Bravo Sport”, rozgrywek na Pegasusie, papierowych RPG, pierwszych używek, pierwszej miłości i pierwszych ran, które wcale nie zagoiły się z upływem czasu. „Game over” to powieść obyczajowa o przyjaźni, dorastaniu i odpowiedzialności. O tym, jak wiele może pozostać niewypowiedziane nawet między ludźmi, którzy byli sobie najbliżsi. Tadeusz próbuje zrozumieć, dlaczego Piotrek odebrał sobie życie, ale każde odkrycie odsłania kolejną warstwę rodzinnych tajemnic, przemilczeń i wyborów, których konsekwencje przechodzą z pokolenia na pokolenie. Jeśli dorastałeś w latach 90. lub na początku XXI wieku, rozpoznasz ten świat niemal natychmiast. Trzepaki, deskorolki, kasety, filmy z Van Dammem, magnetofony i pierwsze gry nie są tu jednak dekoracją. Stają się punktami zapisu pamięci: chwil, w których rodziła się lojalność, wstyd, bliskość, bunt i samotność. Ta historia nie idealizuje dzieciństwa. Pokazuje, że obok humoru i swobody istniały przemoc, nałogi, nieobecność dorosłych i rany, których nikt nie umiał nazwać. Zamiast prostych ocen dostajesz rozsypane puzzle emocji. Sam układasz z nich obraz Piotrka, Tadka, ich rodzin i świata, który ukształtował całe pokolenie millenialsów. To nie jest lekka sentymentalna wycieczka do czasów Pegasusa. I nie jest to książka dla osób oczekujących łatwych odpowiedzi na pytanie o samobójstwo. Powieść prowadzi przez żal, niedopowiedzenia, ból, ironię i czułość, zostawiając miejsce na własne wnioski. Jeśli obawiasz się kolejnej nostalgicznej historii, możesz być sceptyczny. Tutaj nostalgia nie zasłania prawdy, lecz pomaga do niej dotrzeć. Po tej lekturze możesz inaczej spojrzeć na dawne przyjaźnie, rodzinne schematy i własne dorastanie. Zobaczyć, że czasem powrót nie oznacza cofania się. Bywa jedynym sposobem, żeby nazwać to, co wydarzyło się naprawdę, oddzielić cudze wybory od własnych i ruszyć dalej. Sięgnij po „Game over”, jeśli szukasz emocjonalnej, szczerej powieści o pokoleniu, które nauczyło się żartować z bólu, lecz nie zawsze nauczyło się o nim mówić. Opinie „Chłopaki też płaczą na tej książce i to jest potrzebne.” „Znakomita lektura, dzięki stary!” „Wspaniała podróż w moje dzieciństwo.” Dystrybucja książek, ebooków, audiobooków w księgarniach, hurtowniach i platformach sprzedażowych przez eBOOKnij to - partnera wydawniczego dla self-publishingu i niezależnych autorów