Pędzel poruszał się coraz pewniej. W pokoju panowała cisza. Obraz powoli się wyłaniał. Zocha zdecydowanym ruchem nakładała kolory. Doskonale wiedziała, że prawdziwy artysta nie musi kopiować rzeczywistości, może ją przetwarzać według własnej wyobraźni. Malowała zachłannie. Pogrążona w chaosie i artystycznym szaleństwie. Nie bez przyczyny nazwano ją legendą, księżniczką sztuki polskiej, niezaprzeczalną gwiazdą Paryża. Zdobyła nazwisko i sławę, o której marzyła. Osiągnęła tak wiele, by później zrządzeniem losu tak wiele stracić. Jaką matką była Zofia Stryjeńska? Czy Karol był jej wielką miłością czy fatalnym przeznaczeniem? Czy bożki słowiańskie, które tworzyła z takim uporem, były dla niej czymś więcej niż sztuką? Czy Zakopane dało jej upragnione szczęście? Opowieść biograficzna o życiu i twórczości Zofii Stryjeńskiej. Historia o sztuce i talencie, które mogą stać się przekleństwem. O pragnieniu samotności i obsesyjnym strachu przed nią. O rozdarciu między wolnością a potrzebą stworzenia domu i bycia matką. O wyrywaniu się szaleństwu, w które chciano ją wpędzić.