Przewrotna i poruszająca saga o upadku starego świata Amerykańskie Południe stanęło w ogniu: rezydencje plantatorów płoną, a dawny porządek obraca się w popiół. W samym środku tego chaosu rządzi Rosa Millard – sprytniejsza od armii żołnierzy Babcia. Robi wszystko, by przetrwać i chronić wnuków – białego Bayarda i czarnego Ringo. Gdy świat rozpada się na kawałki, podniosłe hasła o honorze tracą na znaczeniu. Liczy się tylko ten, kto przechytrzy los. Nawet jeśli do walki stanie w krynolinie i z parasolką w dłoni. Niepokonane zachwycają filmowym tempem, zwrotami akcji i genialnie napisanymi bohaterkami, które wymykają się wszelkim stereotypom. W nowym przekładzie Jacka Dehnela ta klasyczna historia zyskuje zadziorność, energię i humor. Oto Faulkner na nasze czasy – współczesny i, dzięki objaśnieniom tłumacza, bliższy polskiemu czytelnikowi niż kiedykolwiek wcześniej. Cała seria „nowych Faulknerów” jest po prostu znakomita! Teraz dostajemy „Niepokonane” – cudownie nieoczywistą opowieść o rodzinie Sartorisów w cudownie nieoczywistym przekładzie Jacka Dehnela. Tłumacz musiał się nieźle bawić przy tej robocie. Gratka i dla miłośników powieści historycznej, i dla koneserów narracyjnego i stylistycznego eksperymentu. Magda Heydel Polski renesans Williama Faulknera trwa. Do zestawu nowych przekładów najsłynniejszego pisarza amerykańskiego Południa dołącza powieść „Niepokonane”. Siedem rozdziałów – z których każdy jest jednocześnie niezależnym opowiadaniem – tworzy rozbudowaną historię o dorastaniu wśród ruin starego świata. Faulkner pisze o tym, jak wojna secesyjna zmienia rzeczywistość hrabstwa Yoknapatawpha w Missisipi, a jednocześnie demaskuje moralne zakłamanie tradycji Południa zbudowanej na niewolnictwie i fałszywie pojmowanym honorze. Michał Choiński „Niepokonane” to Faulkner w całym swoim mistrzostwie: proza magnetyzujących zdań, domagających się powolnej lektury, nasyconych zmysłowością i łakomych świata, oddanych teraz w nowym, wnikliwym przekładzie Jacka Dehnela. Choć to opowieść o peryferiach wojny i jej pokłosiu, którą snuje przeradzający się w mężczyznę chłopiec, to wśród pierwszoplanowych postaci znajdziemy też śmiałą, działającą skuteczniej niż niejeden generał staruszkę czy ubierającą się w męski strój młodą kobietę. I chyba tylko u Faulknera nad powojennymi zgliszczami może unosić się nie zapach prochu, ale woń kwitnącej werbeny. Jerzy Jarniewicz