Encyklika Magnifica Humanitas. W trosce o osobę...

Encyklika Magnifica humanitas Ojca Świętego Leona XIV Dzisiaj sztuczna inteligencja dynamicznie zmienia oblicze świata, stawiając przed nami zupełnie nowe wyzwania moralne i społeczne. W obliczu tej cyfrowej rewolucji papież Leon XIV kieruje do nas swoje pierwsze oficjalne przesłanie – encyklikę „Magnifica humanitas”. Ten proroczy głos Kościoła, który podobnie jak 135 lat temu Leona XIII w przełomowej encyklice „Rerum Novarum” wobec rewolucji przemysłowej, staje dziś w obronie godności człowieka. Dla osób duchownych, duszpasterzy i liderów wspólnot dokument ten stanowi bezcenne narzędzie formacyjne oraz gotowy fundament do prowadzenia dialogu z wiernymi zagubionymi w cyfrowym świecie. Z kolei dla katolików świeckich, w szczególności pracowników, programistów, przedsiębiorców i menedżerów sektora technologicznego, jest to jednoznaczny drogowskaz moralny, przypominający o ich odpowiedzialności za kształtowanie struktur społecznych w duchu Ewangelii. Encyklika „Magnifica Humanitas” to głęboka analiza współczesnych zagrożeń, takich jak masowe wykluczenie zawodowe, zjawisko nisko opłacanych pracowników oraz zastępowanie ludzkiej pracy przez automatyzację. Papież stanowczo sprzeciwia się dominacji zysku nad dobrem pracownika i przypomina, że praca ma wymiar duchowy oraz twórczy. Człowiek nigdy nie może stać się podwładnym algorytmu. Dokument ten wzywa do ochrony praw pracowniczych w nowej rzeczywistości gospodarczej oraz apeluje do twórców technologii o budowanie systemów bezpiecznych i służących ludzkości. W świecie, w którym chatboty symulują empatię i przyjaźń, Leon XIV demaskuje „iluzję relacji” i ostrzega przed erozją więzi społecznych oraz samotnością. Przypomina, że prawdziwe braterstwo opiera się na obecności ciała i duszy, a ludzka świadomość nigdy nie zostanie sprowadzona do zestawu algorytmów. Ta pierwsza encyklika Leona XIV została przez niego podpisana 15 maja, dokładnie w 135. rocznicę ogłoszenia Rerum Novarum Leona XIII. Fragment encykliki: „Pewien pisarz katolicki XX w., John Ronald Reuel Tolkien, ustami jednego z bohaterów swojej powieści wyraził naszą odpowiedzialność w ten sposób: „Ale nie do nas należy panowanie nad wszystkimi falami przepływającymi przez ten świat; my mamy za zadanie zrobić, co w naszej mocy, dla tej epoki, w której żyjemy, wytrzebić chwasty ze znanego nam pola, aby przekazać następcom rolę czystą, gotową do uprawy” [187]. Cywilizacja miłości nie rodzi się z jednego, spektakularnego gestu, lecz z sumy małych i wytrwałych aktów wierności, które stawiają tamę dehumanizacji. Dlatego warto zatrzymać się i rozważyć kilka aspektów tego, w jaki sposób każdy – we własnej dziedzinie – może współpracować przy jej budowaniu. Nie roszcząc sobie pretensji do wyczerpania tematu, proponuję pięć ścieżek codziennej i publicznej odpowiedzialności: rozbrajać słowa, budować pokój w sprawiedliwości, spojrzeć oczami ofiar, pielęgnować zdrowy realizm oraz ożywiać na nowo dialog i multilateralizm”.